عنوان کامل پایان نامه :

 ارزیابی کیفیت محیط مسکونی روستاهای ادغام شده در شهر سنندج

قسمتی از متن پایان نامه :

گسترش فضایی شهر سنندج از سال 1355 تا 1385

از سال 1355 تا 1365 طریقه تحولات جمعیتی- فضایی شهر سنندج هر چند در تداوم وضعیت گذشته اما وارد مرحله جدیدی گردید. این دهه حداقل در سده اخیر اوج بحران­های سیاسی و اجتماعی در ایران و بویژه در کردستان بوده می باشد. پیامدهای پس از اجرای اصلاحات ارضی، وقوع انقلاب اسلامی و ناآرامی­های حاصل از آن، جنگ تحمیلی، به همراه ناآرامی­های سیاسی ناشی از آن باعث غفلت مدیریت شهر بر امور مربوطه و زمینه مناسبی برای مهاجرت به شهر و بهره­گیری سوداگران زمین فراهم نمود، تا به تصرف اراضی عمومی، مراتع و حتی شیب­های تند تپه­ها و دره­های پیرامون شهر بپردازند. از این رو بیشترین مهاجرپذیری، بالاترین نرخ رشد و بیشترین گسترش فضایی نسبت به همه دوران­های تاریخی تکامل این شهر نیز در این دوره صورت گرفته می باشد(قادرمزی و افشاری، 1387: 69- 68 ). در دوره زمانی یاد شده جمعیت این شهر به گونه متوسط با نرخ رشد سالیانه 87/7 درصد از 95872 نفر در سال 1355 به 204537 نفر در سال 1365 (معادل 13/2برابر) افزایش پیدا نمود. یکی از نتایج بسیار مهم این افزایش شتابان جمعیت، گسترش فضایی فوق العاده شهر بوده می باشد. به گونه­ای که این شهر طی دوره 340 ساله حیات خود (1355 – 1015 ه.ش)، در کل 397 هکتار رشد کالبدی داشته می باشد، در حالیکه فقط طی دوره ده ساله (1365 – 1355)، 1306 هکتار مساحت آن افزایش یافته و به 1703 هکتار گسترش می­یابد. اما بیشتر این گسترش فضایی شهر بنا به علت های فوق، بدون برنامه اتفاق افتاد. در واقع در دهه یاد شده، رشد قارچ گونه بافت­های بدون برنامه و خودرو (حاشیه نشینی)- که از دهه قبل به صورتی ضعیف شکل گرفته بود – به شدت افزایش پیدا نمود. محلات حاشیه نشین “عباس آباد”، “تقتقان”، “کانی کوزله”، “اسلام آباد” و “گردی گرول” به گونه عمده در این دوره زمانی شکل گرفته و به شدت گسترش پیدا کردند. نکته جالب توجه در این ارتباط این که 131535 نفر معادل 4/59 درصد از کل جمعیت شهر سنندج در سرشماری سال 1365 در محدوده محلات حاشیه نشین شهر ساکن بوده­اند(مهندسین مشاور بوم نگارپارس، 1385، ج3: 145).

دیگر پدیده جدید این دوره در طریقه رشد جمعیت و گسترش فضایی شهر سنندج، مهاجرپذیری روستاهای پیراشهری بود. به گونه­ای که در دوره زمانی 1365- 1355 علاوه بر محلات حاشیه نشین یاد شده، نزدیکترین روستاها به شهر، مقصد بعدی مهاجران بوده می باشد. دو روستای حاجی آباد در غرب و فرجه در شرق از این جمله هستند. با ورود مهاجران به این روستاها و گسترش فضایی محلات حاشیه نشین به تدریج فاصله این روستاها با بافت شهر بوسیله ساخت و سازهای مهاجران پر گردید و روستای حاجی آباد قبل از سال 1365 و روستای فرجه اندکی پس از آن در بافت شهر ادغام شدند.

نکته قابل توجه در ارتباط با حاشیه نشینی و گسترش فضایی شهر سنندج این می باشد که محلات حاشیه نشین یادشده تا سال 1365 خارج از محدوده قانونی شهر بودند و ارگان­های متولی مدیریت شهری هیچ گونه کنترلی بر آنها نداشته­اند. تا این که در سال 1365 بنا به پیشنهاد طرح جامع شهر و تصویب ادارات و سازمان­های دولتی مربوطه، همه محلات حاشیه نشین خارج از محدوده در داخل محدوده قانونی شهر پذیرفته شدند. با این اقدام دولت در واقع کلیه سکونتگاه­های به اصطلاح “غیررسمی” حاشیه شهر نمود “رسمی” پیدا کردند. به دنبال آن مصوبه هیات دولت در خصوص زمینها و املاک تصرف شده در دوران انقلاب و پس از آن، براساس مواد 147 و 148 اصلاحی قانون ثبت مصوب سال 1365، سازمان ثبت اسناد و املاک و سازمان مسکن و شهرسازی موظف به واگذاری کلیه اراضی و املاک و صدور سند واگذاری به متصرفین شدند. در ارزیابی این اقدامات دولتی می­توان گفت که از یک سو مثبت بوده­اند زیرا علاوه بر ایجاد حق قانونی برای سیستم مدیریت شهری در مورد نظارت و کنترل بر ساخت و سازها، باعث افزایش ارزش اراضی و املاک و به تبع آن نوسازی و بهسازی ساخت و سازها در محدوده­های مذکور شده می باشد(مهندسین مشاور بوم نگارپارس، 1385، ج1: 69- 68).

سوالات یا اهداف این پایان نامه :

  1. آیا بین اندازه دسترسی به خدمات و کیفیت محیط مسکونی روستاهای ادغام شده در شهر سنندج ارتباط معناداری هست؟
  2. آیا اندازه مطلوبیت کیفیت محیط مسکونی براساس ویژگی­های اجتماعی- اقتصادی افراد متفاوت می باشد؟

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

 دانلود متن کامل پایان نامه جغرافیا در لینک پایین صفحه